﻿<title_newspaper="Sztandar Młodych"> 
<title_article="Dramat o wielkości człowieka"> 
<author_1="Zbigniew Sufin"> 
<author_2=""> 
<language="pl"> 
<style="press"> 
<year="1954"> 
<date="1954-10-14"> 
<month="10"> 
<period="d"> 
<status="1_obieg"> 
<support="paper">

W roku 1629 trupa aktorska Lenoira wystawiła w Paryżu „Melitę”, ciekawą komedię, która pokazywała żywych, prostych ludzi w ich najzwyklejszych sytuacjach życiowych, a nie modne w ówczesnych komediach postacie samochwalców, niedołęgów i dziwaków. Niewiele osób wiedziało, że autorem tej nowatorskiej sztuki jest Piotr Corneille, syn mieszczańskiej rodziny z prowincjonalnego miasteczka Rouen, świeżo upieczony prawnik. W kilka lat później na scenie paryskiego teatru „Marais" wystawiono po raz pierwszy corneille’owskiego „Cyda”, dramat psychologiczny, który do dziś grany jest na wielu scenach świata. Epoka, w której powstał „Cyd” to czasy Ludwika XIII i wojny trzydziestoletniej, okres walki o absolutyzm władzy królewskiej. Wkrótce przecież zasiądzie na tronie francuskim Ludwik XIV. Zanim jednak monarchia absolutna zwycięży, niemało musi użerać się z potęgą wielkich feudałów. Silne już wówczas mieszczaństwo, nie pozostawało obojętne wobec walki między monarchią a feudałami. Ze względu na swoje interesy klasowe popierało ono króla. W tych gorących czasach walk wewnątrz kraju i w Obronie ojczyzny przed wrogiem, ideałem staje się człowiek posłuszny władzy, rozumny, ofiarny patriota. „Cyd” Corneille’a powstał z głębokiego przeżycia konfliktów i problemów epoki. Z wielką troską o zachowanie corneille’owskiego realizmu i jego humanistycznych intencji ukazali nam „Cyda” artyści francuscy Theatre National Populaire, bawiący w Polsce na gościnnych występach. Zespół ambitnie realizuje postawiony sobie cel — ukazywanie najpiękniejszych, realistycznych dzieł francuskiej i światowej dramaturgii. Niemało można by pisać o stylu TNP, niezmiernie ciekawym, zarówno w koncepcji aktorskiej jak i reżyserskiej. Teatr ten ogranicza element dekoracyjny do minimum. Cały nacisk położony jest na grę aktorską. Trzeba przyznać, że jest to gra wysokiej miary, gra. która pomimo bardzo skąpych dekoracji daje pełny, plastyczny obraz widowiska. Dużą rolę odgrywa oświetlenie, doskonale wydobywające kontrastowość. „Cyd” jest francuskim dramatem klasycznym.

</support> 
</status> 
</period> 
</date> 
</month> 
</year> 
</style> 
</language> 
</author_2> 
</author_1> 
</title_article> 
</title_newspaper>
